Ik weet hoe het is om te functioneren zoals jij dat doet.
Omdat ik er zelf jarenlang precies zo in heb gezeten.
Aan de buitenkant werkte alles
Ik redde me goed. Sterker nog: ik was degene op wie anderen konden bouwen.
Doorgaan. Schouders eronder. Niet zeuren.
Hulp vroeg ik niet.
Want ik moest het toch zelf kunnen.
Aan de buitenkant leek het prima.
Aan de binnenkant was er iets anders.
Weinig echte verbinding.
Niet met anderen, en al helemaal niet met mezelf.
Hoe het begon
Ik groeide op als jongste (minimaal 9 jaar verschil) in een gezin met drie zussen.
Er was liefde, maar ook veel verandering: scheiding, schoolgedoe, mensen die wegvielen.
Zonder dat iemand het zei, leerde ik:
-
aanpassen is veiliger
-
niet te veel ruimte innemen is beter
-
op de achtergrond blijven geeft rust
En dat is wat ik ging doen. Dat patroon ging mee in mijn verdere leven.
Ik werd iemand die alles aankon. Ik werkte in de horeca en op passagiersschepen en groeide door naar hotelmanager.
Veel verantwoordelijkheid. Lange dagen. Doorgaan. Mijn grenzen schoof ik steeds verder op.
Tot mijn lichaam iets anders begon te doen.
Het moment dat het ging wringen
Toen ik weer aan land werkte, viel dat constante “doorgaan” ineens weg.
En juist die ruimte voelde ongemakkelijk. Rust gaf geen rust. Het gaf onrust.
Ik wist niet meer goed wat ik voelde. Of wat ik wilde.
Ik zat vooral in mijn hoofd. Analyseren. Begrijpen. Verklaren.
Maar ik kwam niet dichter bij mezelf.
Wat ik toen nog niet zag
Ik dacht: ik moet het gewoon uitzoeken. Maar ik leefde vooral vanuit automatische patronen:
-
ja zeggen terwijl ik nee voelde
-
verantwoordelijkheid dragen die niet van mij was
-
mezelf aanpassen voor rust
-
sterk blijven terwijl ik leegliep
En dat voelde normaal. Zelfs veilig, dus ik bleef dit doen.
De omslag
Ik begon opleidingen in holistische therapie, Reiki, spiritueel coaching en NEI.
De echte verandering kwam pas toen ik stopte met alles willen begrijpen. En begon met voelen.
Laag voor laag. Stap voor stap.
Wat er sindsdien is veranderd
Ik kan nu voelen wat er in mij gebeurt.
Ook als het ongemakkelijk is. Ook als het niet mooi is. Zonder mezelf weg te schuiven.
Ik werk met en voor vrouwen die structureel over hun eigen grenzen gaan.
Die zichzelf kwijtraken in zorgen, aanpassen en doorgaan.
Vaak zonder door te hebben hoe ver ze van zichzelf af staan.
Tot het moment komt waarop ze voelen: zo wil ik niet verder.
Bij mij hoef je het niet perfect te doen.
We gaan niet alleen praten. We gaan voelen.
Zodat je weer gaat herkennen: wat van jou is, en wat niet.
Maar belangrijker dan wat ik doe: jij hoeft het niet te snappen...je hoeft alleen bereid te zijn om te voelen dat jij er toe doet.
Het is vaak precies het moment waarop iemand klaar is om te stoppen met doorgaan zoals het altijd ging.
Eerste stap: Eerste stap op jouw pad
Of: Jouw pad vooruit (traject)
