Je bent in de thuiszorg gaan werken omdat je iets voor een ander wilt betekenen.

Je helpt iemand met het huishouden. Je maakt een praatje.
Je luistert naar wat iemand bezighoudt. Je ziet wanneer iemand niet lekker in zijn vel zit.

En ondertussen gaat de klok gewoon door.  
Dus je zet de stofzuiger aan en gaat door.

Je ziet het aanrecht dat nog gedaan moet worden. De was die opgevouwen moet worden.
De badkamer die eigenlijk meer tijd nodig heeft dan je vandaag hebt.

​

Je kijkt op de klok. Nog even dit. Nog even dat. En ondertussen ben je in je hoofd alweer bezig met de volgende cliënt.

Bij een andere cliënt is het weer anders. Je komt binnen en de client begint direct te vertellen.

Je luistert. Natuurlijk luister je. Want je weet dat je misschien wel de enige bent met wie deze cliënt die dag praat.

En wanneer iemand zegt: "Je bent de enige die ik deze week zie", dan loop je niet zomaar weg.

Dus je blijft nog even. Je probeert ondertussen wat sneller te werken.

Je kijkt toch weer op de klok. Eigenlijk moet je alweer bijna gaan, op naar de volgende.

​

En dan stap je aan het einde van je werkdag in de auto.

Je doet de deur dicht. Even niets.

De radio blijft uit. Je bent moe. Je schouders voelen zwaar.

Je handen ruiken nog naar schoonmaakmiddel.

En misschien denk je: "Ik ben echt klaar voor vandaag."

Maar je dag is nog niet klaar. Thuis ligt de was er nog.

Er moet boodschappen worden gedaan. Er moet gekookt worden.

Maar daar heb je eigenlijk helemaal geen zin meer in.

Dus je maakt iets makkelijks. Of je bestelt eten.

Of je eet een boterham omdat je gewoon geen puf hebt om er iets van te maken.

​

En daarna wil je vooral even niets meer. Je pakt je telefoon. Je gaat scrollen.

Nog een filmpje. Nog eentje. Je kijkt eigenlijk nergens echt naar.

Of je schenkt een glas wijn in. Omdat je merkt dat je daar tenminste even je hoofd mee stil krijgt.

Niet omdat je bewust hebt besloten dat dit jouw manier van ontspannen is.

Maar omdat je na zo'n dag niet goed meer weet hoe je van "aan" naar "uit" moet.

​

Misschien herken je dat je vrije dagen inmiddels vooral gebruikt om bij te komen.

Dat een afspraak maken met een vriendin al snel voelt als iets wat erbij komt.

Dat koken een opgave wordt. Dat je thuis soms alleen maar met rust gelaten wilt worden, maar dat er irritaties steeds vaker de boventoon raken.

​

En dat je steeds vaker denkt: "Wanneer heb ik eigenlijk nog tijd voor mezelf?"

​

Want werken in de thuiszorg is niet alleen schoonmaken. Het is ook voortdurend afstemmen op anderen. 

Je maakt soms dingen mee waar je thuis nog over nadenkt. En dat allemaal terwijl je ondertussen gewoon je werk moet doen.

​

Dat is wat ik zie bij vrouwen in de thuiszorg.

Vrouwen die goed zijn in hun werk.

Die betrokken zijn. Die niet zomaar iemand achterlaten. Die doorgaan.

Ook als ze eigenlijk moe zijn. Ook als ze eigenlijk nee willen zeggen.

Ook als ze thuis eigenlijk niets meer willen. En vaak gaat dat een hele tijd goed.

​

Totdat je merkt dat je leven steeds meer bestaat uit: werken → bijkomen → slapen → weer werken.

​

En dat is niet hoe jij je leven voor je had gezien.

​

Want goed zorgen voor een ander hoeft niet te betekenen dat jij jezelf steeds als laatste zet.

Je hoeft niet te wachten tot je ziek thuis zit. Je hoeft ook niet eerst helemaal vast te lopen.

Je mag nu al zeggen: "Zo wil ik niet verder."

​

Herken je jezelf hierin?

​

Misschien wil je eerst ervaren wat één gesprek met jou kan doen.

Of je weet nu al: ik wil hier echt verandering in.

Daarom zijn er twee mogelijkheden

​

Eerste stap op jouw pad

Een loskoppel-sessie van 90 minuten waarin we kijken naar wat er bij jou gebeurt, afhankelijk van jouw hulpvraag.

[DIT IS MIJN EERSTE STAP]

​

Jouw pad vooruit

Als je niet alleen wilt begrijpen wat er gebeurt, maar echt iets wilt veranderen in hoe je reageert, werkt en thuiskomt.

Een traject van vier afspraken waarin we kijken naar de patronen die ervoor zorgen dat jij jezelf steeds opnieuw voorbijloopt en dit los te koppelen uit jouw systeem.

[IK WIL DIT ANDERS]

​

Anneke Huzen
Voor vrouwen in de thuiszorg die met aandacht zorgen, zonder zichzelf onderweg kwijt te raken.